Δεν αισθάνομαι διαφορετική

Έλενα, φοιτήτρια Α.Π.Θ


«Μόλις είχα πιει τη τελευταία γουλιά του καφέ μου και ετοιμαζόμουν να πάω όπως κάθε Πέμπτη μεσημέρι στη σχολή μου. Όμως, αυτή η Πέμπτη θα ήταν διαφορετική από τις άλλες. Αυτή η Πέμπτη θα ήταν η τελευταία Πέμπτη που θα πήγαινα στη Σχολή μου. Φτάνω στη σχολή. Προχωράω προς το ασανσέρ της Νέας Πτέρυγας της Φιλοσοφικής, όμως διαπιστώνω ότι είναι χαλασμένο. Αμέσως απευθύνθηκα στους φρουρούς της Σχολής. «Είναι χαλασμένο! – λυπάμαι» μου είπαν. Θα μου πείτε, γιατί δεν πήγαινες από τις σκάλες… όπως όλοι; Βαριέσαι; Κάθε άλλο! Όχι, γιατί δεν μπορώ, είμαι άτομο με αναπηρία. Γυρνώντας σπίτι μου από τη σχολή απογοητεύτηκα, στεναχωρήθηκα, νευρίασα και τελικά αγανάκτησα! « Έχω δικαίωμα στη γνώση, δεν αισθάνομαι διαφορετική, μη με κάνετε λοιπόν διαφορετική! Μην με αποκλείετε… μην με βγάζετε στην απ’ έξω!» ήταν τα λόγια που ψέλλιζα στο δρόμο προς το σπίτι. Φτάνοντας σπίτι, θεωρώ απαραίτητο να ενημερώσω τους καθηγητές μου, των οποίων τις διαλέξεις χάνω. Ενημερώνω την Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο του Τμήματος, σκεφτόμενη ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Επικοινωνώ με τη δικηγόρο μου αγανακτισμένη και απελπισμένη, όπως ήμουν και μου λέει ότι είναι θεμιτό να ενημερώσεις και τον Πρύτανη με μια επιστολή, την οποία στέλνω, αν και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει εγώ να τον ενημερώσω για τις ελλείψεις του Πανεπιστημίου, δεν είναι δική μου δουλειά. Από εκείνη τη μέρα περιμένω…

Σήμερα όμως, 20 μέρες μετά το γεγονός, αποφάσισα να μην περιμένω πια μόνη μου. Αποφάσισα να ενημερώσω. Αποφάσισα να σου δείξω πως είναι να μην μπορείς να μπεις κι εσύ στην είσοδο της σχολής σου. Αν λοιπόν αγανακτείς, γιατί σήμερα κάποιοι “βλάκες” σε εμπόδισαν να μπεις μέσα, σκέψου ότι αυτή την αγανάκτηση την νιώθω σε όλη μου τη ζωή και φέρε λίγο τον εαυτό σου στη θέση μου. Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη, βλέπω ότι δεν είμαι μόνη μου. Μην είσαι συνένοχος, ούτε αδιάφορος σε όλο αυτό που γίνεται, γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει αύριο. Αυτό δεν είναι κάτι έξω από σένα. Μην αδιαφορείς, γίνε κι εσύ “κρίκος” αυτής της ανθρώπινης αλυσίδας. Μπορείς να κάνεις την αλλαγή.»


I don't feel different

Elena, a student at the Aristotle University of Thessaloniki

I finished my coffee and got ready to go to my classes, as I did every Thursday afternoon. But this Thursday was going to be different from all the other Thursdays. This was going to be the last Thursday I'd turn up at class. I arrived at the university; but as I approached the lift in the new wing of the School of Philosophy I realised it wasn't working. I went straight to the doormen. 'Sorry,' they said. 'It's broken down.' You're probably saying, well why didn't you take the stairs, like everyone else? Too lazy?

Far from it. You see, I can't take the stairs. I'm disabled.

I went home, disappointed, upset; irritated; and finally indignant. 'I'm entitled to education, I don't feel different, so don't make me different! Don't exclude me; don't shut me out!' I was muttering all the way home. When I got back I felt I had to let my tutors know why I'd missed their lectures. I told the head of the department too, and the assistant head, thinking something might change. In my outrage and despair, I rang my lawyer, and she told me I ought to write and let the Rector know as well. So I did, even though I don't see why I should have to tell him about the university's shortcomings, it's not my job.

I'm still waiting...

Today, three weeks later, I've decided I'm not going to wait any longer all by myself. I've decided to go public. I've decided to show you what it's like not to be able to get into your own university. So if you're feeling indignant today because some 'idiots' wouldn't let you in, just put yourself in my place and remember that I feel that same indignation every day of my life. I know I'm not the only one, I can see I'm not alone. Don't be complicit, don't be apathetic about all this - because you never know what tomorrow may bring. This isn't something that doesn't concern you. Don't shrug it off, be a link in this human chain. You can make things change!